In zijn tekst ‘Ontology is Overrated: Categories, Links, and Tags’ legt Clay Shirky uit wat volgens hem de afwegingen zijn die gemaakt moeten worden over hoe een domein te classificeren. De voornaamste afweging die gemaakt dient te worden is de keuze tussen een vaste ontologische (categorie) indeling of een flexibelere manier van indelen bijvoorbeeld doormiddel van tags. Zoals je misschien gezien hebt maken we op Metareporter gebruik van beiden systemen, een aparte beslissing (overigens niet door mij gemaakt) die ik hier zal proberen te onderbouwen, na een korte filosofieles.

Epistemologie of kentheorie is het filosofisch vakgebied dat de vraag bekijkt wat kennis is en hoe kennisaanspraken gerechtvaardigd kunnen worden.(Leezenberg & de Vries, 2001) Sterk versimpeld houdt dit vakgebied zich dus bezig met de vraag ‘wat kunnen we weten?’. En hoewel waarschijnlijk weinig mensen zichzelf zulke filosofische vragen zullen stellen wanneer ze hun foto op Flickr van tags voorzien of een filmpje op Youtube plaatsen is dit wanneer je een classifiseringssysteem opstelt een van de belangrijskte vragen. Voordat je ook maar enige claim over data kunt maken is het belangrijk te weten wát je met zekerheid over deze data kunt zeggen. Over zaken als tijd, locatie, en omvang zijn goede afspraken gemaakt, deze zijn meetbaar en voor iedereen gelijk, de inhoud van bijvoorbeeld foto van een bloem kan voor iedereen anders zijn: De maker ziet er een detail van zijn tuin in, een fotograaf ziet een voorbeeld van een slechte witbalans en een hovenier ziet bloemen die niet goed samen gaan bij elkaar staan. Bij het maken van een classificeringssysteem zal er over deze vragen dieper nagedacht moeten worden en zullen er keuzes gemaakt moeten worden over welke data er voor elke entry in de dataset beschikbaar is en welke categorisering het beste zal gaan werken om de dataset te organiseren en te gebruiken.

Ontologie, ‘zijnsleer’, of –meer beschrijvend- ‘categorietheorie’ is de leer van wat er bestaat en hoe het bestaat.

‘The main thread of ontology in the philosophical sense is the study of entities and their relations. The question ontology asks is: What kind of things exists or can exist in the world, and what manner of relations can those things have to each other? Ontology is less concerned with what is than with what is possible.’ (Shirky, 2005)

Binnen de informatie technologie wordt vaak een gerelateerde definitie gebruikt die directer aansluit op de problemen binnen dat vakgebied. Deze definitie is ‘een uitputtend, conceptueel schema van een bepaald domein’ ofwel het logisch indelen van alle informatie binnen een bepaald domein. Deze gedachten liggen duidelijk aan het begin van het opzetten van een classificeringssysteem of categorisering. Waar epistemologie zich voornamelijk bezig houdt met de eigenschappen van een object, houdt ontologie zich bezig met de relaties tussen objecten en welke conclusies er getrokken kunnen worden uit het al dan niet bestaan van deze relaties. Hierin worden dus bestaande objecten ingedeeld in groepen, maar wordt ook nagedacht over welke objecten er mogelijk zouden kunnen bestaan of ontstaan die later in de classificering opgenomen zouden moeten worden.

Het nadenken over welke objecten er misschien opgenomen moeten worden in de classificatie lijkt in te houden dat de toekomst voorspelt zal moeten worden. Deels is dit waar, maar voor een veel groter deel is het een epistemologische kwestie: wanneer je je afvraagt wat je met zekerheid ergens over kan zeggen vraag je je ook af waarom je dat kunt zeggen(Bowker & Star, 1999). Wanneer we bijvoorbeeld de stad New York City (Om het hier wel [ongeveer] goed te doen: De stad New York City zoals deze op 21 december 2009 wordt erkend door de Verenigde Staten) nemen kunnen we zeggen dat deze stad New York City heet, De coördinaten van de stad, in welke staat en welk land de stad ligt, wanneer deze gesticht is en hoeveel inwoners de stad heeft. Van de eigenschappen die ik net genoemd heb is de naam cultureel bepaald (Spanjaarden noemen de stad bijvoorbeeld Ciudad de Nueva York), de staat waarin het ligt is politiek bepaald, evenals het land waarin de stad ligt. De coördinaten kunnen gaan veranderen als de stad groter of kleiner wordt, evenals het aantal inwoners. En hoewel er over het algemeen aangenomen wordt dat de stad in 1624 door de Nederlanders gesticht is als Nieuw Amsterdam, zullen er mensen zijn die zeggen dat er al een nederzetting bestond op die plek, en de datum dus een stuk eerder ligt. Vrijwel alle data is dus variabel. Nu we hier over nagedacht hebben kunnen we hierop anticiperen: hoe lang zal deze dataset gebruikt worden, door wie, welk tijdsbestek moet het beslaan en hoe groot is de kans dat de eigenschappen zullen veranderen en wat zullen de gevolgen hiervan zijn. Pas wanneer dit soort vragen beantwoordt zijn kan een goede ontologie gemaakt worden.

Clay Shirky stelt zich in de eerder genoemde tekst ongeveer dezelfde vragen om de keuze te maken tussen een ontologische, en een tag indeling van een dataset. Hij zegt dat een ontologische indeling goed werkt wanneer het domein klein is, vaste categorieën bevat, entries niet veranderen, en er duidelijke grenzen aan te geven zijn. De gebruikers moeten bestaan uit experts, dus mensen die verstand hebben van het domein van de dataset.  Voor Metareporter gaan slechts een deel van deze eigenschappen op. Het domein waarin we werken is duidelijk afgezet en relatief klein, de entries veranderen niet meer nadat ze geplaatst zijn en aangezien alle gebruikers van de database op academisch niveau met nieuwe media bezig zijn, kunnen we wel zeggen dat de gebruikers ook experts zijn. Van vaste categorieën kunnen we echter niet spreken, de voornaamste reden hiervan is dat de dataset nog leeg was op het moment dat de indeling gemaakt moest worden. En zoals Clay Shirky ook al opmerkte in zijn tekst: het is erg lastig gebleken om de gedachten van andere te lezen of de toekomst te voorspellen.

Er zijn twee manieren om een dataset op te bouwen, de top-down methode en de bottom-up methode. De top-down methode omvat de ontologische manieren om een domein te organiseren. Bij de bottom-up methode worden objecten zonder banden in een dataset geplaatst waarna de banden tussen de verschillende objecten aan de hand van overeenkomsten tussen de objecten gevormd worden. Een voorbeeld van dit laatste is systeem is bijvoorbeeld tagging.

De top-down methode is lange tijd de standaard geweest, de reden hiervan is dat in de tijd dat data nog niet virtueel, maar fysiek werd opgeslagen in bijvoorbeeld boeken. Hierdoor was het lastig om categorieën te herzien. Beter was om één keer goed na te denken over een indeling, en vervolgens deze aan te houden, omdat een herziening van een classificatie als gevolg had dat een hoop boeken fysiek verplaatst moesten worden. Bij virtuele datasets ontbreekt de fysieke factor en kan data vrij verplaatst worden:

‘there is no shelf. In the digital world, there is no physical constraint that’s forcing this kind of organization on us any longer. We can do without it’ (Shirky, 2005).

Het virtueel worden van data heeft ervoor gezorgd dat we niet meer vast zitten aan vaste categorieën, maar deze wanneer we willen aan kunnen passen.  Dit betekent niet dat het minder belangrijk is om van tevoren een goede indeling uit te denken, maar wel dat wanneer een dataset groeit, de indeling ervan eventueel aangepast kan worden. Ook betekent het ontbreken van de plank dat er geen vaste hiërarchie in de categorieën hoeft te zijn. Een artikel in de metareporter database kan zowel gevonden worden door eerst op datum en vervolgens op krant te zoeken, als andersom.

Krant & Datum

Bij Metareporter is ervoor gekozen de krant, datum, auteur en katern in een top-down classificering onder te brengen en onderwerp in een tag-systeem. Ik wil kort onderzoek welke afweging hieraan vooraf kan zijn gegaan en of dit goede afwegingen geweest zijn. Wellicht dat het ook een goede basis kan vormen voor een volgende editie van metareporter.

Om de berichten te sorteren op krant en datum is gekozen om geen subcategorieën te maken, maar rechtstreeks de metadata van de berichten te pakken: naam van de krant, en datum. Deze data is in principe onveranderlijk en niet cultuurgebonden. Het enige gevaar is dat kranten fuseren, splitsen of ophouden te bestaan, echter, omdat ‘er geen plank meer is’ kan dit nog zonder veel moeite aangepast worden.

Wanneer we naar de verdeling over deze twee categorieën kijken blijk dat het redelijk netjes verdeeld is:

In de grafiek van het aantal artikelen per krant is niets vreemds op te merken. Zowel de keuze enkel op metadata te categoriseren als de keuze van het onderzoeksgebied zijn hier goed gedaan te zijn. Daarbij is het handig dat er geen kranten gestopt zijn of anderszins gewijzigd. (Al stopte de telegraaf 20 december met de zondaguitgave, als dat tijdens het onderzoek was geweest hadden we een keuze over behandeling van de zondag-data moeten maken)

In de grafieken van het aantal artikelen per dag zien we een aparte beweging aan het einde van de rode grafiek, wanneer we kijken naar de blauwe grafiek, die op chronologische volgorde staat blijken dit de zondagen te zijn, op deze dag publiceert alleen de telegraaf. Gezien de aard van de metadata (dagen per week, een internationale afspraak) zou een andere categorisering op dit gebied echter onlogisch zijn. Een optie tot extra categorisering zou wel de dag van de week kunnen zijn. Veel kranten hebben afhankelijk van de dag van de week een special ergens over, of publiceren bijvoorbeeld in het weekend of op zondag niet. Op zaterdag verschijnen echter wel de meeste nieuwe media artikelen zoals te zien is in dit totaaloverzicht:

Auteur

Een andere categorie die direct op metadata ingedeeld is is die van de auteur, dit levert de volgende verdelingen op:

Deze verdeling lijkt erg op die van de long-tail. Er zijn enkele bureau’s en redacties die heel veel berichten hebben geschreven, en ‘oneindig’ veel auteurs die slecht een of twee nieuwe media berichten hebben geschreven deze periode. Een betere verdeling zou naar mijn idee geweest zijn om bovenop de metadata een onderscheid te maken tussen ”onbekend’, ‘persbureau’, ‘redactie’ & ‘journalist’. Een dergelijke verdeling levert eerder een goed beeld op van de informatie, ook wanneer je per krant gaat kijken. Hieronder het totaaloverzicht in de voorgestelde verdeling.

Katernen

Ook de verdeling van de katernen lijkt erg op het long-tail model, ook hier kan echter wel meer met de data gedaan worden. Veel kranten geven hun eigen naam aan een katern dat eigenlijk voor een groot deel overeen komt met de indeling in andere kranten. Buitenland, binnenland & economie komen in elke kranten eigenlijk onder dezelfde naam voor, wanneer het echter over bijvoorbeeld entertainment gaat verschillen de namen enorm, soms zelfs binnen een krant afhankelijk van wat het hoofdonderwerp die dag is. De data hiervan wordt een heel stuk overzichtelijker wanneer er hier een hiërarchie in de data wordt aangebracht, Zo zouden we alle entertainment-katernen met nieuwe mediaberichten als volgt indelen:

Hieronder komen dan de eigen namen van de katernen, we willen natuurlijk niet dat we die data verliezen. Wanneer we het op een dergelijke manier indelen kunnen we heel veel meer zeggen over de aard van de berichten, op dit moment is door de vele verschillende namen van de katernen deze indeling niet goed te gebruiken in de analyses

Tags

Als laatste is voor de onderwerpen van de berichten gekozen voor een tagsysteem, en dit is hiervoor waarschijnlijk ook de beste optie geweest. Hoewel met met een ‘expert groep’ de berichten indelen verschilt iedereen van mening wat het onderwerp van een bericht is, en hoe uitgebreid dit beschreven moet worden. Daarnaast is het onmogelijk te voorspellen welke onderwerpen er allemaal in het nieuws gaan komen en kunnen vele berichten onder meerdere onderwerpen geplaatst worden. Een tagsysteem heeft hier geen moeite mee, de verbindingen worden opgebouwd terwijl je de database vult. Het tagsysteem heeft echter wel lastig van de bekende problemen homonymie, polysemie, verschil in detail van omschrijving en spellingsfouten (Simons, 2008). Deze problemen wegen echter niet op tegen de problemen die er zouden ontstaan als er met vaste categorieën gewerkt zou worden: de hiërarchie van onderwerpen zou continu aangepast moeten worden en de data zou incompleet zijn omdat er concessies gedaan moeten worden bij plaatsen van een bericht binnen een categorie. Deze twee problemen bij elkaar zouden ervoor zorgen dat de data ronduit onbetrouwbaar wordt.

De grafiek van de verdeling van tags ziet er zo uit:

Deze grafiek heet weer de verdeling van de long-tail, en dat is hier wenselijk. In de tags die worden toegewezen zit een hierarchie. Een artikel over een spel wordt vaak getagd met ‘game’,’naam van het spel’,’thema artikel’, etc. Hierdoor komt game veel vaker voor dan de andere genoemde tags. Dit maakt dat de data makkelijk doorzoekbaar wordt, op een manier die grotendeels lijkt op die een ontologische indeling, hierdoor kunnen problemen met polysemie en homonie tijdens een analyse ook snel opgezocht worden en opgelost.

De ontologische indeling bestaat al honderden jaren, interactievere indelingen zoals het tag-systeem bestaan veel korter en er wordt nog volop aan gesleuteld om de eerder genoemde problemen weg te werken en het navigeren er doorheen makkelijker te maken. Maar nu al is het een zeer goed en veelgebruikt alternatief om de steeds groter wordende stroom aan informatie overzichtelijk te houden. Bij Metareporter is een goede keuze gemaakt door de verschillende methoden voor verschillende data te gebruiken.

Bronnen:

Bowker, G. C., & Star, S. L. (1999). Sorting Things Out. Opgeroepen op 06 16, 2009, van http://www.si.umich.edu/~rfrost/courses/matcult/content/sorting_things.pdf

Leezenberg, M., & de Vries, G. (2001). Wetenschapsfilosofie voor de geesteswetenschappen. Amsterdam: Amsterdam University Press.

Shirky, C. (2005). Ontology is Overrated: Categories, Links, and Tags. Opgeroepen op juni 6, 2009, van Clay’s Shirky’s Writings Acout the Internet: http://www.shirky.com/writings/ontology_overrated.html

Simons, J. (2008). Tag-elese or The Language of Tags. Opgeroepen op juni 6, 2009, van Fiberculture Journal: http://journal.fibreculture.org/issue12/issue12_simons.html

In het eerste deel van mijn analyse over de berichtgeving over games in de landelijke dagbladen heb ik me voornamelijk gericht op de hoeveelheid algemene berichten en de oorsprong van die berichten. In deze analyse zal ik me iets meer richten op de inhoud van de berichten en de plaatsingsdatum. Met deze verfijning van mijn analyse hoop ik een beter beeld te kunnen scheppen van de berichtgeving binnen de kranten.

Om de volledigheid en snelheid van de kranten op gamegebied te analyseren heb ik ervoor gekozen de berichtgevingen over drie nieuwfeiten van de afgelopen drie maanden te onderzoeken. Deze nieuwsfeiten heb ik zelf geselecteerd en zijn naar mijn mening de grootste nieuwsfeiten van de afgelopen drie maanden. Ze liggen elk ongeveer een maand uit elkaar en hebben redelijk wat media-aandacht gehad:

-       de release van The Beatles: Rock Band (9 september)

-       de release van Uncharted 2: Among Thieves (16 oktober)

-       de release van Call of Duty: Modern Warfare 2 (10 november)

De Beatles game kwam extra in het nieuws omdat dit de eerste keer is dat The Beatles (of de rechthebbenden) hun medewerking en naam verleenden aan een spel. De lancering ging gepaard met een remastered versie van al hun studioplaten.

Uncharted 2 is een van best ontvangen spellen ooit, er is een filmversie van aangekondigd en heeft vanwege het script en spelmethode redelijk wat aandacht gehad

Voor de release van Call of Duty: Modern Warfare 2 is de MediaMarkt in nederland ’s nachts openen gegaan. Het is het snelst verkopende spel ooit geworden.

In deze eerste grafiek heb ik het aantal nieuwsberichten over games per dag uitgezet. De lijn die er doorheen loop is de google-trend lijn voor de term ‘game’. Ik heb de lijn enigszins genormaliseerd door waardes voor vrijdag, zaterdag & zondag procentueel naar beneden te halen. We kunnen een lichte piek zien rond de release van Uncharted 2. Ook bij het uitkomen van Modern Warfare 2 gaat de lijn iets omhoog, en blijft langer hoger dan gemiddeld. Wel kunnen we duidelijk een vermeerdering van de krantenartikelen zien rond de release van Modern Warfare 2. De release van de Beatles laat zowel google als de dagbladen onberoerd.

Een tweede zaak die opvalt is het feit dat De Pers vrijwel alleen op maandag over games publiceert, enkele uitzonderingen daargelaten. Het game-nieuws is dus blijkbaar niet zo belangrijk dat het niet een weekje kan wachten op publicatie.

Wanneer we gaan kijken naar de aandacht die er besteed wordt aan de nieuwsfeiten die ik geselecteerd had komen we op de volgende grafiek.

De lijnen zijn opnieuw de Google Trends. Duidelijk wordt dat de game-berichtgeving in kranten nog veel te wensen over laat. Waar van boeken en films vaak op de dag van uitgave in de krant een recensie verschijnt, ligt deze prioriteit voor games niet zo hoog. Ook de Pers, de krant met de meeste aandacht voor games, wijkt niet van zijn één pagina per week regel af voor een grote release, waarschijnlijk is mede hierdoor het eerste bericht over Modern Warfare 2 pas tien dagen na de releasedatum in de krant verschenen. Geen enkele krant heeft aan elk van de drie spellen aandacht besteed.

Een laatste klein sub-analyse wil ik nog doen over de game-tagclouds van de kranten

Dit is de tagcloud van alle kranten samengevoegd, de tag die er overduidelijk uitspringt is ‘Call of Duty: Modern Warfare 2′ Volgens de Google Trend ook het grootste topic, en volgens de tijdanalyse ook een reden voor kranten om extra game-berichten te plaatsen. De tweede plaats lijkt voor Nintendo, hoewel zei geen grote aankondigingen hebben gedaan en hun grootste nieuwe titel, New Super Mario Bros, uitgekomen op 20 november, komt verder niet in de tagcloud voor. De hoge plaatsing komt waarschijnlijk door het ‘casual’ karakter van de Wii, de gameconsole, de populairste console onder de niet-gamers.

Links staat de game-tagcloud van de Pers, rechts die van de Metro. In de tagcloud van De Pers lijkt de aandacht tussen de drie gamesystemen gelijkmatig verdeeld en de aandacht lijkt daadwerkeljk op de spellen te liggen. In de Tagcloud van de Metro lijkt de iets verspreider te liggen: verdeeld tussen de spellen zelf en omringende thema’s als geweld in games en de kijkwijzer voor games.

Links de game-tagcloud van de Sp!ts, rechts de game-tagcloud van het Parool. In de Sp!ts komen veel game-community thema’s naar boven. Het Firstlook game-event in de Westergasfabriek is over geschreven, de glazen uil uitreiking wordt genoemd. In het Parool is geschreven over verschillende, meer casual-game spellen. Puzzelspelletjes en braintraining worden genoemd, maar ook Uncharted & Gran Turismo is over geschreven, titels die minder bekend zijn onder de niet-gamers. Ook Peter Molyneux, een grote naam binnen de game industrie, maar daarbuiten niet echt bekend. Game informatie een de meest brede zin van het woord dus.

Links de tagcloud van het AD, rechts die van de telegraaf. Links worden veel spellen specifiek genoemd, maar worden ongeveer gelijk verdeeld met de ‘onderzoek’-tags. In de tagcloud van de Telegraaf komen heel veel titels terug, gezien de gelijke verdeling qua grote gaat het hier waarschijnlijk dus om recenties. Aan de omliggende game-thema’s wordt echter minder aandacht besteed.

Links de tagcloud van de Trouw, rechts die van de volkskrant. De trouw heeft wanneer we naar de tagcloud kijken geen aandacht voor de spellen zelf, maar meer voor de maatschappelijke rol ervan. De Volkskrant lijkt ongeveer evenveel te schrijven over spellen zelf, als de maatschappelijke rol.

Links staat hier de tagcloud van het NRC, rechts die van het NRC.Next. Beide kranten hebben slechts enkele artikelen over games geschreven. Wel duidelijk wordt dat enkel de economische en maatschappelijke factoren belicht wordne in het NRC, en dat het NRC.Next over de spellen zelf bericht.

De conclusie die ik hieruit wil trekken is dat voor gamers de leukste krant waarschijnlijk De Pers of de Sp!ts is. De meeste gamers zijn vaak toch wel op de hoogte van welke spellen er uit komen, dus wat meer community nieuws kan dan een toevoeging zijn. Wil je echter wel weten welke grotere spellen er uit komen of net uitgekomen zijn, lees de Telegraaf. Ben je meer geïnteresseerd in de maatschappelijke thema’s, dan is het Parool of het AD waarschijnlijk de beste optie. Al zal je bij alle kranten wel genoegen moeten nemen met ongeveer een bericht per week. Als je echt op de hoogte wilt blijven dan is het beter je te abboneren op de rss-feed van een game-website.

de informatie van Google activiteit komt van Google Trends

de wordclouds zijn gevisualiseerd door Wordle

Traditioneel gezien is de herfst, en met name November, een tijd maand voor de game-industrie en natuurlijk de entertainmentindustrie als geheel. Veel de toptitels die in een jaar uitkomen zijn zo gepland dat ze voor de koopgekte van de decembermaand vers in de schappen liggen. De pr-machines van de uitgevers worden vanzelfsprekend ook een stukje verder opgestookt in deze laatste maanden van het jaar, dus qua game-nieuws zouden we niet onderbedeeld mogen zijn. In totaal hebben 142 berichten de twaalf kranten gehaald, een ruime 5% van het totaal aantal nieuwe media berichten. Dit komt neer op gemiddeld 1,6 bericht per dag. Rekening houdende met het feit dat er een grote overlap in de artikelen zit is lijkt dit een erg laag aantal: 70% van de Nederlandse bevolking gamet, willen we er dan niet meer over weten?

Waneer we kijken naar hoeveel artikelen kranten over games gepubliceerd hebben ten opzichte van het aantal artikelen dat er überhaupt over nieuwe media ging, blijkt dat De Pers, het gratis dagblad, hierin absoluut koploper is, maarliefst 13% van het totaal aantal nieuwe media berichten was aan games gewijd, iets meer dan 1/3 hiervan was geschreven door een journalist. De tweede plek wordt eveneens ingenomen door een gratis dagblad, namelijk de Metro, met een kleine 9% van de nieuwe media artikelen over games. De derde plek wordt ingenomen door het laatste gratis dagblad, de Sp!ts. Dat de top 3 ingenomen wordt door de gratis dagbladen is wellicht te verklaren door het ‘lichte’ karakter van videogames als onderwerp. Omdat deze kranten vaak ‘tussendoor’ gelezen worden heeft de lichtere kost hier misschien voorrang.

Wat verder opvalt aan de grafiek is de iets lagere positie die het NRC.Next inneemt ten opzichte van het NRC. NRC.Next zet zichzelf neer als het ‘snelle’ broertje van het NRC, maar heeft hier schijnbaar minder aandacht voor games. De artikelen van het NRC.Next richten zich echter direct op games, de artikelen van het NRC behandelde games vanuit een economische of wetenschappelijke hoek. De Het Financieele Dagblad en het Reformatorisch Dagblad hebben geen enkel artikel over videogames gepubliceerd, dit valt echter, evenals het overige entertainmentnieuws, niet binnen de richting van de kranten.

In deze tweede grafiek heb zijn de absolute aantallen game-artikelen. De Pers steekt hier nog steeds met kop en schouders boven de rest uit qua hoeveelheid artikelen, het aantal ‘eigen’ (hiermee bedoel ik artikelen van de hand van een journalist in plaats van een persbureau) artikelen ligt voor De Pers, Metro, Sp!ts en het Parool ongeveer gelijk. Omdat onze database niets zegt over de lengte of kwaliteit van de artikelen is dit zover als ik kan gaan met de kwalitatieve draai aan deze verder kwantitatieve analyse.

De conclusie die ik hieruit kan trekken is dat de Pers zowel procentueel als absoluut de meeste aandacht aan games besteed, ongeveer 1 artikel per 3 dagen. Wil je op de hoogte gehouden worden van het grotere nieuws op game-gebied via een krant dan is de Pers dus de beste keuze. Wil je echter daadwerkelijk op de hoogte zijn van wat er op gamegebied speelt, dan zijn er uiteraard veel betere nieuwsbronnen. Een industrie waar het afgelopen jaar ruim 51 miljard dollar in omgezet is, daar valt wel meer over te vertellen dan 1 bericht in de 3 dagen.

Binnenkort zal ik in een tweede analyse kwalitatief iets verder in de gaan op de berichtgeving over games in de landelijke dagbladen.

Dit is precies het imagoprobleem waar Microsoft mee kampt. Afgelopen donderdag is hun nieuwe besturingssysteem uitgekomen waarmee ze het tij hopen te keren. Diezelfde dag verscheen in de NRCNext ook het artikel ‘Windows 7 maakt Microsoft bescheiden’ van Marc Hijink, hierin bespreekt hij het imago dat Microsoft; de schade die het geleden heeft onder de slechte ontvangst van Vista en het nieuwe imago dat ze zichzelf willen geven met de lancering van Windows 7. Een interessante discussie, want hoe kan het dat een bedrijf dat 90% van de markt bezit zijn schare gebruikers voor zich terug moet zien te winnen?

Windows heeft zich vanaf het begin in 1981 gericht op zowel de zakelijke als de particuliere markt, en sinds het succes van Windows 3 in het begin van de jaren 90 heeft het het besturingssysteem van Macintosh -dat ook al sinds begin jaren 80 met een GUI op de markt was- definitief in de underdog positie geforceerd. De koppositie binnen de markt voor de besturingssystemen heeft het sindsdien niet meer afgestaan. Met wisselend succes zijn zijn in de jaren hierna 9 desktop-versies van het besturingssysteem op de markt gebracht tot aan Windows 7 afgelopen donderdag.

Misschien wel de grootste val die Microsoft met Windows gemaakt heeft is die met de komst van Windows Vista in 2006. Groots aangekondigd, maar slecht ontvangen. Van alle kanten kwam er kritiek over het nieuwe beveiligingssysteem dat teveel meldingen gaf, de hogere systeemeisen, de mindere prestaties van games en niet meer werkende randapparatuur. Slechts weinig mensen hebben de overstap naar Vista gemaakt. Rond deze tijd is ook de nieuwe, grappige maar agressieve, reclame campagne van Apple begonnen, Mac vs PC.

Sinds Windows Vista heb ik weinig reclame meer voor Microsoft producten gezien, afgezien van enkele back-to-school campagnes met studentenkorting. Waarom zouden ze ook? Het marktaandeel blijft bijna gelijk, het logo en systeem ziet iedereen bijna dagelijks, en het enige dat je dan nog doet is verwachtingen verhogen, iets wat bij een markt die je toch al beheerst zelden iets goeds uithaalt. Dit is ook de conclusie die Marc Hijink getrokken heeft in zijn artikel. ‘Underpromise and overdeliver’ is volgens hem de nieuwe strategie van Microsoft. ‘je kunt je beter bescheiden opstellen om te voorkomen dat hooggespannen verwachtingen uiteindelijk weer een stortvloed aan negatieve kritiek opleveren’.

Maar dit is niet de enige strategie die Microsoft erop nahoud. Ook hun suffe imago proberen ze iets aan te doen. Marc Hijink noemde de nieuwe voorman Steve Ballmer al, maar wat te denken van de gave wallpapers die ze in de testversie casual meegaven of de vooruitgang die ze boeken op de Xbox 360, onder andere met project Natal (met bewegingssensor-techniek). Of hun nieuwe iPod concurrent de ZuneHD, die op technisch gebied de vloer aanveegt met de iPod Touch, een eigen image heeft en ook relatief stilletjes gelanceerd werd. Als ik geen iPhone was het waarschijnlijk de Zune geworden voor mij.

Voor het afkomen van hun megalomane imago hebben ze veel aan Google te danken. Google is de laatste tijd veel in het nieuws over de dominante positie die ze op internet innemen en de privacy-vraagstukken die dit met zich meebrengt. Door het vele nieuws hierover, en over de groei naar meerdere markten heeft Google de positie van megalomane software gigant wel overgenomen. En zoals Tim Berners-Lee in een interview met het NRCNext een dag eerder al had gezegd; zodra Google zich aandiende waren de mensen hun angst voor Microsoft compleet vergeten. Daar kunnen een vrolijk logo, milieubewuste instelling en gratis diensten niets aan veranderen. Daar komt nog bij dat de Europese versie van Windows wordt geleverd met een browser-selectie scherm door de aanklacht van de Europese Commissie. Kort samengevat: Google wil de wereld overnemen, Microsoft laat je zelf je browser kiezen, Apple maakt antireclame voor Windows (en exploderende telefoons…), Microsoft laat de gebruikers nu zelf uitvinden hoe het besturingssysteem bevalt.

Eergister heb ik dus Windows 7 geïnstalleerd op mijn MacBook. Zonder feestje. Was in minder dan een uurtje gebeurd, inclusief alle drivers (Boot Camp van Apple werkt erg goed). Tot dusver heb ik nog geen negatieve punten kunnen ontdekken; ziet er erg goed uit, werkt snel, en ik kan weer een ander spel dan Sims 3 op mijn MacBook spelen. Toch blijf ik standaard in OSX opstarten, daarvoor werkt dat net iets te gemakkelijk.

photo credit: tsand