Platenmaatschappij wordt overbodig

De discussie rondom copyright, illegaal downloaden en de muziekindustrie is volop aanwezig in de pers, en vindt haar weerklank hier op Metareporter. Al voor deze post heeft een heel scala aan claims betreffende dit onderwerp de revu gepasseerd. Dit onderwerp lijkt dan ook uit te groeien tot een levendige discussie, waarin journalisten van verschillende kranten en reporters van deze site niet bepaald tot eenduidige oplossingen zijn gekomen voor de huidige problematiek. Voordat ik in zal gaan op claims die eerder zijn gemaakt gaat mijn aandacht uit naar dit artikel: ‘Money Matters 2Night’ wat op dinsdag 29 september is verschenen in de NRC.Next.

Het artikel bericht over de website LotusFlow3r van popster Prince. Deze site is sinds begin dit jaar online en om volledig toegang te krijgen tot alle content moet 52 Euro worden betaald door de bezoeker. Eenmaal op de site vindt men een schat aan video’s van liveoptredens en kan men materiaal downloaden wat nooit ergens anders is verschenen. De redacteur van de NRC.Next prijst Prince om zijn vooruitstrevende blik wat betreft alternatieve manieren om geld te verdienen. Al in de jaren ‘90 keerde Prince de platenmaatschappij de rug toe en heeft hij op verschillende manieren materiaal te koop aangeboden op internet. Geschat wordt dat de opbrengsten van Prince op internet enorm zijn.

De claim die ik uit dit artikel haal is dat artiesten zich in het huidige internet tijdperk niet meer moeten focussen op het verkopen van CD’s, omdat dit nauwelijks nog iets oplevert. In plaats daarvan moeten artiesten veel optredens geven en moet de potentie van het internet beter worden benut om geld te verdienen. Het is volgens dit artikel hierbij wel van cruciaal belang om unieke content te leveren en deze content uniek te houden door een harde strijd te leveren tegen piraterij.

Vanuit een nieuwe media perspectief plaatst dit artikel zich in het midden van een discussie. Enerzijds kan het worden gezien als een vooruitstrevende blik. Er wordt hier namelijk afgestapt van het traditionele business model waar artiesten onder contract van platenlabels zoveel mogelijk CD’s proberen te verkopen om hoog in de hitlijsten te belanden. In plaats daarvan biedt het internet de mogelijkheid om zonder interventie van een platenmaatschappij direct materiaal aan gebruikers te verkopen met uiteraard per saldo een veel hoger rendement. De opbrengsten van de verkoop van Prince albums zijn hiervoor het bewijs.

Aan de andere kant is het artikel behoudend te noemen omdat er de nadruk ligt op het beschermen van content en de strijd tegen piraterij. Om het materiaal uniek te houden wordt ervoor gepleit om een harde strijd te voeren tegen piraterij des noods door middel van rechtszaken. Zoals ook viel te lezen in de metareport van Philip Breek wordt er verondersteld dat het vandaag de dag nog mogelijk is om illegale verspreiding van materiaal te voorkomen. In de discussie die plaats vond in de comments wordt het nut van nationale wetgeving, zoals te zien in Frankrijk, in twijfel getrokken, maar wordt de strijd tegen illegaal downloaden gezien als begrijpelijk en nuttig.

Persoonlijk geloof ik niet dat we ooit nog eens in staat zullen zijn om te voorkomen dat mensen illegaal downloaden. Buiten dat lijkt het mij onwenselijk om het grootste gedeelte van de wereldbevolking in een klap te criminaliseren omdat ze liedjes downloaden. Ik denk dat het nuttiger is om ons hele idee rondom de sociale constructie muziek en de materialiteit van ‘het liedje’ te heroverwegen. Muziek is vandaag de dag niet meer een ding dat we kunnen bezitten, beschermen of verkopen. Muziek vloeit in de vorm van nullen en enen over het internet, zoals water vloeit door onze waterleidingen. Muziek is niet langer een product, muziek is een service. Een service waarvoor we bijvoorbeeld een maandelijkse prijs kunnen betalen zoals we dat doen voor radio, televisie en internet. Dit systeem is de zogenaamde ‘flat-rate‘ waarvan een variant in een eerder metareport van Tariq Ettaji al werd besproken. Artiesten die het meest worden beluisterd krijgen het grootste gedeelte van de taart. Het zijn niet meer de platenmaatschappijen die van bovenaf bepalen welke artiesten wanneer worden geplugd, maar op een totaal democratische wijze zijn de luisteraars aan de macht. Geen top-down paradigma, maar bottom-up. Het is aan artiesten om zoveel mogelijk aandacht te verwerven, luisteraars aan zich te binden en ook andere creatieve manieren te zoeken om geld te verdienen. Hiervoor hoeven ze niet in zee te gaan met een platenmaatschappij, maar met een media of marketing partner.

Hoe de ontwikkelingen zich ook zullen voordoen, muziek zal altijd gemaakt blijven worden. Evengoed ben ik ervan overtuigd dat mensen zullen blijven downloaden. Ik denk dat vechten tegen hiertegen een verloren strijd is waar we onze energie beter kunnen gebruiken. En ook al zijn we er nog lang niet, dit lijkt mij de meest voor de hand liggende oplossing.

photo credit: √oхέƒx™